It's out of control... the times are crazy...
First it was the Truth Commission that was dumped.
On December 7, 2010, the Supreme Court declared President Benigno Aquino III's Executive Order (EO) No. 1 creating the Philippine Truth Commission as unconstitutional, quoting it as "violates the equal protection clause of the Constitution" for focusing on the administration of President Gloria Macapagal-Arroyo.
The Truth Commission is the body tasked to investigate the alleged corruption and cheating scandals that hounded the nine-year Arroyo administration.Former SC Chief Justice Hilario Davide, Jr. headed the commission.
10 votes against 5 marked the Truth Commision. Said that it violates the equal protection clause of the Constitution in as much as it singles out for investigation reports of graft and corrupt practices in the previous administration.
Section 1, Article III of the 1987 Constitution provides that: "No person... shall be denied the equal protection of the laws."
Second, about the alleged ill-gotten wealth of the Marcoses. The Canlubang Mansion.
The Sandiganbayan has junked with finality the government’s claim over the so-called Canlubang Mansion that was seized from the heirs of the late President Ferdinand Marcos for allegedly being part of their family's ill-gotten wealth.
In a 9-page resolution promulgated last Dec. 1, the Sandiganbayan Fourth Division affirmed its Jan. 11, 2010 ruling ordering the Presidential Commission on Good Government to return ownership of the 25-hectare land in Cabuyao, Laguna, and the mansion erected on it to the three Marcos children who were registered as owners.
The Canlubang property was one of the two mansions ordered returned to the Marcos family this month by the courts. The Supreme Court ruled late Monday that the PCGG failed to prove that a beachfront, 42-hectare estate on Leyte Island was acquired improperly.
third, the latest was the acquittal of the suspects in the infamous Vizconde Massacre.
After a decade of turtle-like investigation of the Supreme court, it ruled out that the suspects, headed by Hubert Webb, son of ex-senator Freddie Webb were acquitted.
Personally, these cases define what Justice system we have here in the Philippines. Thanks to our beloved Justices in the Supreme Court. They once again proved thaat Double Standard exists here. That the so-called justice is a privilege of the rich.
Now, where can we run- we, the unfortunate ones? But with all these injustices, I know God is not asleep. I just don't want to wake up one morning hearing that Andal Ampatuan, Jr., the prime suspect in the killings of
57 innocents including journalists, children, men, and women that suffered rape, is about to be freed. And our Justice declared that the killings were done not by the Ampatuans but Mickey Mouse and all the dwarves of Snow White. Poor old Grumpy.
Justice is served.
6.19.2010
Lés Miserables
I cradle you now
In the sleepless song of my mind,
Where your face keeps on lingering
Ablaze my poignant dreams.
A burning silence
Through my unspeakable thoughts
Inevitably, I can no longer clench
Leaving me in sweet surrender.
I love you now until tomorrow
Eventhough I dwell in such sorrow;
My heart beats in distress
Yearning forever for your caress.
Lavenders are my hushy whispers
To gather them all for you...
Shun the unmitigating melancholy
For I was aroused by your splendid beauty.
Let me hold you for the last time
Hoping not for a sad goodbye
That I may see you again
To heal this agonizing pain.
In the sleepless song of my mind,
Where your face keeps on lingering
Ablaze my poignant dreams.
A burning silence
Through my unspeakable thoughts
Inevitably, I can no longer clench
Leaving me in sweet surrender.
I love you now until tomorrow
Eventhough I dwell in such sorrow;
My heart beats in distress
Yearning forever for your caress.
Lavenders are my hushy whispers
To gather them all for you...
Shun the unmitigating melancholy
For I was aroused by your splendid beauty.
Let me hold you for the last time
Hoping not for a sad goodbye
That I may see you again
To heal this agonizing pain.
6.10.2010
Bisita
Boring. Ito ang paglalarawan ni Marco sa bakasyon niya sa San Miguel, isang barrio sa Iloilo.
Unang pagkakataon iyon ng binata na lumabas sa kahon ng Maynila, kaya hinahanap-hanap pa rin niya ang ingay at tanawin ng lungsod - lalo na ang eksena ng mga naggagandahang mga babae habang sumasayaw sa entablado.
"Tol, wala ba talagang night club dito?" tanong ni Marco sa pinsang si Dondi. Kinse anyos ang edad nito.
Halatang praning na siya sa katahimikan ng lugar.
"Wala talaga 'insan. Hindi naman kasi mahilig sa ganoong kasayahan ang mga tao rito."
"Mababato ako rito." reklamo niya. Marahas na inikot niya ang manibela at pinaharurot ang kotse.
Napakapit si Dondi na hindi na nakuhang mabigla dahil sa bilis ng pagkambiyo niya. Pagdaka'y biglang nagpreno si Marco.
"Pinsan naman!" hindi matawaran ang nerbiyos ni Dondi. "Nagpapakamatay ka ba?"
"Tol, kumapit ka." nakangising wika niya.
"Bakit, a-ano ang gagawin mo?" kabisado niya ang trip ng bituka ni Marco kaya kinutuban na naman siya.
Imbes na sumagot ay todong inapakan ni Marco ang silinyador. Pinaharurot ng binata ang sasakyan. Napakapit na naman si Dondi. Abut-abot ang kaba niyang hindi makatingin sa daan. Gumuhit ang matinis na ingay sa katahimikan ng gabi dulot ng pagkiskisan ng mga gulong sa mabato at maalikabok na lupa.
Pinagsabihan ni Dondi ang pinsan na nakakabulahaw sila ng mga kalapitbahay. Pero tila walang narinig si Marco. Nag-e-enjoy siya sa ginagawa niya. Mabuti na lamang at walang malas na tao ang napapadaan. Kung meron ay tiyak na masasagasaan talaga.
Itinigil ni Marco ang sasakyan. Naghuhumiyaw siya sa galak na tila ba nanalo sa isang karera. Panay pa ang busina niyang hindi alintana na nakakaistorbo siya. Tumigil lamang ang binata nang magsawa.
Walang magawa si Dondi. Hindi naman niya pwedeng pagalitan ang pinsan dahil mas matanda ito ng apat na taon sa kanya.
Mabagal ang pagpapatakbo ni Marco sa kotse nang tinunton na nila ang daan pabalik. Mukhang napagod ito sa ginawa. At lihim na ikinasiya iyon ni Dondi.
Nang mapadaan sila sa tapat ng isang kubo ay muli na namang tinopak si Marco. Nagbusina ito ng pagkalakas-lakas. Nagulantang si Dondi sa inasal ng pinsan. Napamura na siya.
"Ano ba 'yan 'insan? Itigil mo na nga 'yan!"
Natawa si Marco at pinaharurot ang sasakyan.
"Lagot tayo," hindi mapakali si Dondi. Papasok na sila ng bahay matapos iparada sa bakuran ang kotse ni Marco. "Alam mo bang usap-usapan dito na aswang ang nagmamay-ari ng kubong iyon?"
"Ano'ng kubo?" nagmamaang-maangang saad ni Marco. Nakangisi itong parang aso.
"Ang kubong binulahaw mo."
"Ah, 'yon ba? Sus, wala 'yon! Nakita mo naman hindi ba? Walang ilaw. Ibig sabihin walang o-ats. Saka ano'ng aswang?" natawa ang binata. "Hindi na uso iyon."
Hindi na nagsalita pa si Dondi. Alam niyang hindi naman siya pakikinggan nito. Pero hindi niya maiwasan ang matakot para rito.
Kinabukasan pa darating mula sa bayan ang mga magulang ni Dondi, may pwesto sila doon ng tindahan ng mga gulay. Kaya ito na lamang ang nagluto ng hapunan. Sinabawang bangus na may sitaw ang ulam nila. Nabusog sila ng husto. Matagal silang nagkakuwentuhan bago tuluyang matulog na.
Dalawa ang kuwarto sa bahay pero nagpasya si Marco na sa iisang silid na lamang sila mahihiga. Dalawa naman doon ang katre, bale 'yong isa ay sa kapatid ni Dondi na nagtatrabaho sa Quezon City pero madalang na makauwi.
Alas diyes na sila natulog. Pero nagising si Marco pagdatal ng hatinggabi. Nakaramdam kasi siya ng pagkaalinsangan ng panahon. Ipinagtaka niya iyon dahil malamig kanina ang simoy ng hangin. Sinulyapan niya ang pinsan. Mahimbing ang tulog nito. Naiiling na tinungo niya ang bintana para buksan iyon upang makapasok ang hangin. Dumampi sa mukha niya ang sinag ng bilog na buwan. Bahagya itong nakakubli sa makapal na ulap. Napangiti si Marco.
Masarap sa pakiramdam ang haplos ng hangin-probinsya. Bumalik siya sa higaan. Pero bigla ay nakadama siya ng hindi maipaliwanag na kaba. Iyon bang pakiramdam na may mga matang nagmamasid sa kanya.
Sinuyod niya ng tingin ang kadiliman ng kuwarto. Sa isang sulok ay may nahagip ang kanyang mga mata. Pero nang kumurap siya ay bigla iyon nawala.
Kunot-noo si Marco. Hindi siya maaring magkamali. Mabilis man ay alam niyang binti ng tao ang nahagilap ng mga mata niya.
Sinakluban siya ng matinding takot. Sumagi sa kanya ang sinabi ng pinsan niya tungkol sa aswang daw sa kubong kanyang pineste. Subalit dahil hindi naman talaga siya naniniwala sa mga maligno, aswang o anupaman na may koneksyon doon ay ipinagkibit-balikat na lamang niya ang lahat. Para sa kanya, namamalikmata lang siya. Isang kalokohan ang maniwala sa mga aswang.
Pinilit ni Marco ang makatulog. Paiba-iba siya ng posisyon sa higaan ngunit hindi na siya dinalaw ng antok. Ipinikit na lamang niya ang mga mata at nagtalukbong ng kumot. Ewan niya kung bakit niya ginawa iyon. Marahil sa hangin na biglang lumamig.
Ilang saglit lang nang may maramdaman siyang parang may gumagalaw sa paanan ng katreng hinihigaan niya. Napaisip si Marco. Nakiramdam siya sa paligid. Kung si Dondi iyon ay tiyak na magsasalita ito. Paano kung magnanakaw? Marunong siya sa karate kaya mapapalaban kung sino man an magtangkang papasok sa kuwarto.
Naghintay si Marco. Malalaman niyang may tao dahil maaaninag niya ang anino nito sa tulong ng sinag ng buwan na lumulusot sa bintana. Hindi nga siya nagkamali. Isang anino ang dumaan. Mabilis siyang lumabas ng kumot at bakas sa kilos niya ang kahandaan sa anumang panganib. Pero wala siyang nagisnang tao. At wala na rin si Dondi sa higaan nito.
"Dondi?" tawag niya sa pinsan.
May napansin siyang pigura sa isang sulok. Napalunok siya. Mataas iyon at malaki ang bulto ng katawan. Hindi niya makita ang kabuuan nito dahil nagtatago sa dilim. Alam niyang hindi iyon si Dondi dahil maliit at payatot ito.
"Sino ka?" tanong niya habang hinuhugot ang penlight sa bulsa niya.
Walang sagot. Iniumang ni Marco ang penlight sa "bisita" pero mabilis ang galaw nito. Binigwasan nito ang kamay niyang may hawak ng penlight. Pumalahaw ang binata sa sakit nang bumaon ang matatalim na kuko nito sa kanyang braso. Nabitawan niya ang penlight. Sa lakas ng kaharap ay napasubsob siya sa sahig. Kasunod niyon ay narinig niya ang paglangitngit ng sahig na gawa sa kawayan, pahiwatig na lumalapit sa ito sa kanya.
Pinilit na tumayo ni Marco. Gusto niyang tumakas dahil batid niyang hindi tao ang katunggali niya. Nagsitakasan ang lahat ng tapang niya. Gumapang siya at inapuhap ang pinto. Pero bago nhya magawang buksan iyon ay sinunggaban na siya nito mula sa likod. Binuhat siya nito at ibinalya sa dingding. Dahil gawa sa manipis na sawali ay bumigay ang dingding nang tumilapon siya rito. Nanlalatang hindi makabangon si Marco.
Sa sinag ng buwan, napagmasdan niya ang isang nilalang na kahit sa panaginip ay hindi niya nanaisin na makita. Mistula itong higante sa harap niya. Itim ang kulay ng kabuuan nito at malangis. Mahaba ang puting buhok na halos sumayad na sa lupa. Puti ang kulay ng mga mata nito at ang mukha ay hawig sa isang paniki na may matatalim na pangil.
Nais sumigaw ni Marco pero walang tinig na lumalabas sa bibig niya. Sinakluban siya ng kilabot na hindi pa niya naramdaman sa buong buhay niya. Tila papanawan siya ng ulirat. Akmang dadamputin na siya ng "bisita" nang matigilan ito. Sa isang iglap ay nawala ito sa paningin niya. Bago naging itim na bilog ang mundo para kay Marco ay nakita niya ang pagdating ni Dondi na puno ng pag-alala at takot sa mukha.
Dilat ang mga mata ni Marco habang nakahiga sa katre. Wala itong imik. Bakas pa rin ang matinding kilabot ng nagdaang gabi sa mukha nito. Pinupunasan ni Dondi ang sugat nito sa braso gamit ang bimpong inilubog sa maligamgam na tubig. Nakakarimarim ang tanawing iyon. Nanginginig ang buo niyang katawan habang pinagmamasdan ang sugat. Matapos linisin ay binendahan na agad iyon ni Dondi. Sinisisi niya ang sarili sa sinapit ng pinsan. Kung hindi lang sana niya ito iniwan mag-isa para kunin ang baka sa bukid na nakalimutan niya gawin, malamang hindi madidisgrasya si Marco. Naiisip pa lamang niya ang pakikipaghamok ng pinsan sa aswang ay kinikilabutan na siya.
Paano niya ipapaliwanag ang lahat sa mga magulang niya at sa mga magulang ni Marco? Maniniwala naman kaya ang tiyuhin at tiyahin niya na aswang ang nakalaban ng anak nila?
Napalis ang pag-iisip ni Dondi nang dumating ang kanyang mga magulang. Nagtanong agad ang mga ito nang makita ang sitwasyon ni Marco. Isinalaysay niya ang lahat - mula sa pambubulahaw nila kagabi hanggang sa mga posibilidad na naisip niya.
Hindi makapaniwala ang dalawang may edad sa mga narinig.
"Bakit hindi mo pinagsabihan ang pinsan mo? Batid mo ang pagkatao ni Sineng!"
Si Sineng ang matandang lalaki na nakatira sa kubong inistorbo nila.
"Ginalit niyo siya kaya naghiganti!" napapailing na wika ng ama niya. "Dadalhin natin siya kay Ka Andres. Para magamot." Pagdaka’y wika nito.
Tumayo ang ama niya at may hinugot sa bulsa nito. Isang penlight. "Sabihin mo kay Marco, ibinalik ni Sineng."
Kinuha iyon ni Dondi sa ama. Kilala niya ang penlight na iyon. Pagmamay-ari nga iyon ni Marco. Napalunok si Dondi.
Unang pagkakataon iyon ng binata na lumabas sa kahon ng Maynila, kaya hinahanap-hanap pa rin niya ang ingay at tanawin ng lungsod - lalo na ang eksena ng mga naggagandahang mga babae habang sumasayaw sa entablado.
"Tol, wala ba talagang night club dito?" tanong ni Marco sa pinsang si Dondi. Kinse anyos ang edad nito.
Halatang praning na siya sa katahimikan ng lugar.
"Wala talaga 'insan. Hindi naman kasi mahilig sa ganoong kasayahan ang mga tao rito."
"Mababato ako rito." reklamo niya. Marahas na inikot niya ang manibela at pinaharurot ang kotse.
Napakapit si Dondi na hindi na nakuhang mabigla dahil sa bilis ng pagkambiyo niya. Pagdaka'y biglang nagpreno si Marco.
"Pinsan naman!" hindi matawaran ang nerbiyos ni Dondi. "Nagpapakamatay ka ba?"
"Tol, kumapit ka." nakangising wika niya.
"Bakit, a-ano ang gagawin mo?" kabisado niya ang trip ng bituka ni Marco kaya kinutuban na naman siya.
Imbes na sumagot ay todong inapakan ni Marco ang silinyador. Pinaharurot ng binata ang sasakyan. Napakapit na naman si Dondi. Abut-abot ang kaba niyang hindi makatingin sa daan. Gumuhit ang matinis na ingay sa katahimikan ng gabi dulot ng pagkiskisan ng mga gulong sa mabato at maalikabok na lupa.
Pinagsabihan ni Dondi ang pinsan na nakakabulahaw sila ng mga kalapitbahay. Pero tila walang narinig si Marco. Nag-e-enjoy siya sa ginagawa niya. Mabuti na lamang at walang malas na tao ang napapadaan. Kung meron ay tiyak na masasagasaan talaga.
Itinigil ni Marco ang sasakyan. Naghuhumiyaw siya sa galak na tila ba nanalo sa isang karera. Panay pa ang busina niyang hindi alintana na nakakaistorbo siya. Tumigil lamang ang binata nang magsawa.
Walang magawa si Dondi. Hindi naman niya pwedeng pagalitan ang pinsan dahil mas matanda ito ng apat na taon sa kanya.
Mabagal ang pagpapatakbo ni Marco sa kotse nang tinunton na nila ang daan pabalik. Mukhang napagod ito sa ginawa. At lihim na ikinasiya iyon ni Dondi.
Nang mapadaan sila sa tapat ng isang kubo ay muli na namang tinopak si Marco. Nagbusina ito ng pagkalakas-lakas. Nagulantang si Dondi sa inasal ng pinsan. Napamura na siya.
"Ano ba 'yan 'insan? Itigil mo na nga 'yan!"
Natawa si Marco at pinaharurot ang sasakyan.
"Lagot tayo," hindi mapakali si Dondi. Papasok na sila ng bahay matapos iparada sa bakuran ang kotse ni Marco. "Alam mo bang usap-usapan dito na aswang ang nagmamay-ari ng kubong iyon?"
"Ano'ng kubo?" nagmamaang-maangang saad ni Marco. Nakangisi itong parang aso.
"Ang kubong binulahaw mo."
"Ah, 'yon ba? Sus, wala 'yon! Nakita mo naman hindi ba? Walang ilaw. Ibig sabihin walang o-ats. Saka ano'ng aswang?" natawa ang binata. "Hindi na uso iyon."
Hindi na nagsalita pa si Dondi. Alam niyang hindi naman siya pakikinggan nito. Pero hindi niya maiwasan ang matakot para rito.
Kinabukasan pa darating mula sa bayan ang mga magulang ni Dondi, may pwesto sila doon ng tindahan ng mga gulay. Kaya ito na lamang ang nagluto ng hapunan. Sinabawang bangus na may sitaw ang ulam nila. Nabusog sila ng husto. Matagal silang nagkakuwentuhan bago tuluyang matulog na.
Dalawa ang kuwarto sa bahay pero nagpasya si Marco na sa iisang silid na lamang sila mahihiga. Dalawa naman doon ang katre, bale 'yong isa ay sa kapatid ni Dondi na nagtatrabaho sa Quezon City pero madalang na makauwi.
Alas diyes na sila natulog. Pero nagising si Marco pagdatal ng hatinggabi. Nakaramdam kasi siya ng pagkaalinsangan ng panahon. Ipinagtaka niya iyon dahil malamig kanina ang simoy ng hangin. Sinulyapan niya ang pinsan. Mahimbing ang tulog nito. Naiiling na tinungo niya ang bintana para buksan iyon upang makapasok ang hangin. Dumampi sa mukha niya ang sinag ng bilog na buwan. Bahagya itong nakakubli sa makapal na ulap. Napangiti si Marco.
Masarap sa pakiramdam ang haplos ng hangin-probinsya. Bumalik siya sa higaan. Pero bigla ay nakadama siya ng hindi maipaliwanag na kaba. Iyon bang pakiramdam na may mga matang nagmamasid sa kanya.
Sinuyod niya ng tingin ang kadiliman ng kuwarto. Sa isang sulok ay may nahagip ang kanyang mga mata. Pero nang kumurap siya ay bigla iyon nawala.
Kunot-noo si Marco. Hindi siya maaring magkamali. Mabilis man ay alam niyang binti ng tao ang nahagilap ng mga mata niya.
Sinakluban siya ng matinding takot. Sumagi sa kanya ang sinabi ng pinsan niya tungkol sa aswang daw sa kubong kanyang pineste. Subalit dahil hindi naman talaga siya naniniwala sa mga maligno, aswang o anupaman na may koneksyon doon ay ipinagkibit-balikat na lamang niya ang lahat. Para sa kanya, namamalikmata lang siya. Isang kalokohan ang maniwala sa mga aswang.
Pinilit ni Marco ang makatulog. Paiba-iba siya ng posisyon sa higaan ngunit hindi na siya dinalaw ng antok. Ipinikit na lamang niya ang mga mata at nagtalukbong ng kumot. Ewan niya kung bakit niya ginawa iyon. Marahil sa hangin na biglang lumamig.
Ilang saglit lang nang may maramdaman siyang parang may gumagalaw sa paanan ng katreng hinihigaan niya. Napaisip si Marco. Nakiramdam siya sa paligid. Kung si Dondi iyon ay tiyak na magsasalita ito. Paano kung magnanakaw? Marunong siya sa karate kaya mapapalaban kung sino man an magtangkang papasok sa kuwarto.
Naghintay si Marco. Malalaman niyang may tao dahil maaaninag niya ang anino nito sa tulong ng sinag ng buwan na lumulusot sa bintana. Hindi nga siya nagkamali. Isang anino ang dumaan. Mabilis siyang lumabas ng kumot at bakas sa kilos niya ang kahandaan sa anumang panganib. Pero wala siyang nagisnang tao. At wala na rin si Dondi sa higaan nito.
"Dondi?" tawag niya sa pinsan.
May napansin siyang pigura sa isang sulok. Napalunok siya. Mataas iyon at malaki ang bulto ng katawan. Hindi niya makita ang kabuuan nito dahil nagtatago sa dilim. Alam niyang hindi iyon si Dondi dahil maliit at payatot ito.
"Sino ka?" tanong niya habang hinuhugot ang penlight sa bulsa niya.
Walang sagot. Iniumang ni Marco ang penlight sa "bisita" pero mabilis ang galaw nito. Binigwasan nito ang kamay niyang may hawak ng penlight. Pumalahaw ang binata sa sakit nang bumaon ang matatalim na kuko nito sa kanyang braso. Nabitawan niya ang penlight. Sa lakas ng kaharap ay napasubsob siya sa sahig. Kasunod niyon ay narinig niya ang paglangitngit ng sahig na gawa sa kawayan, pahiwatig na lumalapit sa ito sa kanya.
Pinilit na tumayo ni Marco. Gusto niyang tumakas dahil batid niyang hindi tao ang katunggali niya. Nagsitakasan ang lahat ng tapang niya. Gumapang siya at inapuhap ang pinto. Pero bago nhya magawang buksan iyon ay sinunggaban na siya nito mula sa likod. Binuhat siya nito at ibinalya sa dingding. Dahil gawa sa manipis na sawali ay bumigay ang dingding nang tumilapon siya rito. Nanlalatang hindi makabangon si Marco.
Sa sinag ng buwan, napagmasdan niya ang isang nilalang na kahit sa panaginip ay hindi niya nanaisin na makita. Mistula itong higante sa harap niya. Itim ang kulay ng kabuuan nito at malangis. Mahaba ang puting buhok na halos sumayad na sa lupa. Puti ang kulay ng mga mata nito at ang mukha ay hawig sa isang paniki na may matatalim na pangil.
Nais sumigaw ni Marco pero walang tinig na lumalabas sa bibig niya. Sinakluban siya ng kilabot na hindi pa niya naramdaman sa buong buhay niya. Tila papanawan siya ng ulirat. Akmang dadamputin na siya ng "bisita" nang matigilan ito. Sa isang iglap ay nawala ito sa paningin niya. Bago naging itim na bilog ang mundo para kay Marco ay nakita niya ang pagdating ni Dondi na puno ng pag-alala at takot sa mukha.
Dilat ang mga mata ni Marco habang nakahiga sa katre. Wala itong imik. Bakas pa rin ang matinding kilabot ng nagdaang gabi sa mukha nito. Pinupunasan ni Dondi ang sugat nito sa braso gamit ang bimpong inilubog sa maligamgam na tubig. Nakakarimarim ang tanawing iyon. Nanginginig ang buo niyang katawan habang pinagmamasdan ang sugat. Matapos linisin ay binendahan na agad iyon ni Dondi. Sinisisi niya ang sarili sa sinapit ng pinsan. Kung hindi lang sana niya ito iniwan mag-isa para kunin ang baka sa bukid na nakalimutan niya gawin, malamang hindi madidisgrasya si Marco. Naiisip pa lamang niya ang pakikipaghamok ng pinsan sa aswang ay kinikilabutan na siya.
Paano niya ipapaliwanag ang lahat sa mga magulang niya at sa mga magulang ni Marco? Maniniwala naman kaya ang tiyuhin at tiyahin niya na aswang ang nakalaban ng anak nila?
Napalis ang pag-iisip ni Dondi nang dumating ang kanyang mga magulang. Nagtanong agad ang mga ito nang makita ang sitwasyon ni Marco. Isinalaysay niya ang lahat - mula sa pambubulahaw nila kagabi hanggang sa mga posibilidad na naisip niya.
Hindi makapaniwala ang dalawang may edad sa mga narinig.
"Bakit hindi mo pinagsabihan ang pinsan mo? Batid mo ang pagkatao ni Sineng!"
Si Sineng ang matandang lalaki na nakatira sa kubong inistorbo nila.
"Ginalit niyo siya kaya naghiganti!" napapailing na wika ng ama niya. "Dadalhin natin siya kay Ka Andres. Para magamot." Pagdaka’y wika nito.
Tumayo ang ama niya at may hinugot sa bulsa nito. Isang penlight. "Sabihin mo kay Marco, ibinalik ni Sineng."
Kinuha iyon ni Dondi sa ama. Kilala niya ang penlight na iyon. Pagmamay-ari nga iyon ni Marco. Napalunok si Dondi.
6.02.2010
PILIPINAS: Sa Kuko ng Bubble Gum
'Wag ka nang magtanong kung may kuko nga ang bubble gum o wala. Di ko rin alam. Gabi na at dapat tulog na ako sa ganitong oras. Pero 'di ko alam kung bakit. Binabagabag ako ng isang... Actually wala naman. Grabe lang ang buhos ng mga alaala. Gusto ko lang na gising ako.
Malapit na nga pala ang araw ng kalokohan este kalayaan.
Pero sigurado ba talaga tayong naging malaya tayo nung araw na 'yon? Baka naman ginago lang tayo ng mga kano at kunwari ay iniligtas tayo sa pagiging alipin pero ang totoo ay may nangyaring...
Napakakulay pala talaga ng ating kasaysayan. At walang kasing tamis ang maging malaya. Parang bubble gum. But are we really free?
Para sa akin hindi. Tingnan mo ang kawalanghiyaan ng kasalukuyang administrasyon, di ba parang bumalik ang martial law? At parang lumala pa. Nauna pa ang 2nd coming ni Taning kaysa sa kay Jes..
Pilipinas, kahit pangalan mo ay nagpapaalala na minsan kang naging alila ng mga putrags na mga kastila.
Minsan ka nang binuwisan ng buhay ni Rizal. Ipinagtanggol ka ni Bonifacio. Lumaban para sa'yo sina Diego at Gabriela. Nakalimutan mo na ba?
Nagbuwis ng buhay si Ninoy para lang muli ka sanang ibangon mula sa kasuwapangan nina Imelda at Ferds. Nakibaka para sa'yo ang dekada otsenta. Pero ano'ng ginawa mo? Di ka pa rin natuto.
Mulat mo mata mo Pilipinas.
Malapit na ang araw ng kalayaan. Bakit 'di mo 'to muling ipaglaban? Simulan mo sa sarili mo. Papalubog na ang barko, 'wag mo nang dagdagan ang bigat na dala nito. Walang mangyayari kung puro ka lang salita. Panahon na para gumawa.
Para naman makatikim tayo ng mas matamis na bubble gum.
Malapit na nga pala ang araw ng kalokohan este kalayaan.
Pero sigurado ba talaga tayong naging malaya tayo nung araw na 'yon? Baka naman ginago lang tayo ng mga kano at kunwari ay iniligtas tayo sa pagiging alipin pero ang totoo ay may nangyaring...
Napakakulay pala talaga ng ating kasaysayan. At walang kasing tamis ang maging malaya. Parang bubble gum. But are we really free?
Para sa akin hindi. Tingnan mo ang kawalanghiyaan ng kasalukuyang administrasyon, di ba parang bumalik ang martial law? At parang lumala pa. Nauna pa ang 2nd coming ni Taning kaysa sa kay Jes..
Pilipinas, kahit pangalan mo ay nagpapaalala na minsan kang naging alila ng mga putrags na mga kastila.
Minsan ka nang binuwisan ng buhay ni Rizal. Ipinagtanggol ka ni Bonifacio. Lumaban para sa'yo sina Diego at Gabriela. Nakalimutan mo na ba?
Nagbuwis ng buhay si Ninoy para lang muli ka sanang ibangon mula sa kasuwapangan nina Imelda at Ferds. Nakibaka para sa'yo ang dekada otsenta. Pero ano'ng ginawa mo? Di ka pa rin natuto.
Mulat mo mata mo Pilipinas.
Malapit na ang araw ng kalayaan. Bakit 'di mo 'to muling ipaglaban? Simulan mo sa sarili mo. Papalubog na ang barko, 'wag mo nang dagdagan ang bigat na dala nito. Walang mangyayari kung puro ka lang salita. Panahon na para gumawa.
Para naman makatikim tayo ng mas matamis na bubble gum.
Senti
Isang lingon, walang tugon
Pag-ibig na pilit ibinabaon
Sa bawat tibok ng puso
Luha'y sumasabay sa pag-ambon.
Nais kong mahagkan ka
Ngunit tadhana'y mapangbalewala
Ang lapit-lapit mo na
Di ko pa rin maipadama.
Sabog na ang utak sa kakaisip sa'yo
Walang lunas ang isang baso
Tuluy-tuloy lang sa paninimdim
Kailan mo ako lilingunin?
Nababato na sa takbo ng buhay
Mahirap pa rin ang sumabay
Kumakatok sa mundo mo
Aasa na lang ba ako?
Salamin sa harapan
Pait ang siyang inilalarawan
Naririnig mo ba?
Isinisigaw na ang 'yong pangalan.
Puso ay patuloy na aasa
Kahit alam kong wala na
Tawagin mo na akong tanga
Mahal pa rin kita.
Pag-ibig na pilit ibinabaon
Sa bawat tibok ng puso
Luha'y sumasabay sa pag-ambon.
Nais kong mahagkan ka
Ngunit tadhana'y mapangbalewala
Ang lapit-lapit mo na
Di ko pa rin maipadama.
Sabog na ang utak sa kakaisip sa'yo
Walang lunas ang isang baso
Tuluy-tuloy lang sa paninimdim
Kailan mo ako lilingunin?
Nababato na sa takbo ng buhay
Mahirap pa rin ang sumabay
Kumakatok sa mundo mo
Aasa na lang ba ako?
Salamin sa harapan
Pait ang siyang inilalarawan
Naririnig mo ba?
Isinisigaw na ang 'yong pangalan.
Puso ay patuloy na aasa
Kahit alam kong wala na
Tawagin mo na akong tanga
Mahal pa rin kita.
5.26.2010
Shattered
Silence, silence
It reminds me of sadness
Revolving doors of spiders
Pleading down my tears.
Twilight, twilight
Something's not right
Crystal clear of loneliness
Dancing with me tonight.
Hope, losing hope
A minute away to tragic
Untamed heart's escape
Nowhere to be found.
Walk, walk no more
Where breathes crumble
Violets are blue
Roses are dead
Dreams are shattered.
It reminds me of sadness
Revolving doors of spiders
Pleading down my tears.
Twilight, twilight
Something's not right
Crystal clear of loneliness
Dancing with me tonight.
Hope, losing hope
A minute away to tragic
Untamed heart's escape
Nowhere to be found.
Walk, walk no more
Where breathes crumble
Violets are blue
Roses are dead
Dreams are shattered.
Maryjane
I wanted to run
From the burden stoned by your eyes
I tried but I fall
Down into my knees,
I stumbled and crawled.
The fire of your memories
Haunting my thoughts
Every tears that I shed
Paints pain of yesterday's shade.
I laid my life to cut the hold
From your smile of merciless sword
In every sleep i dared
Drained into your woven nightmare.
Nowhere to run
There's no escape from your jail
Nothing to mend this broken soul
I couldn't find the answers to heal.
From the burden stoned by your eyes
I tried but I fall
Down into my knees,
I stumbled and crawled.
The fire of your memories
Haunting my thoughts
Every tears that I shed
Paints pain of yesterday's shade.
I laid my life to cut the hold
From your smile of merciless sword
In every sleep i dared
Drained into your woven nightmare.
Nowhere to run
There's no escape from your jail
Nothing to mend this broken soul
I couldn't find the answers to heal.
4.16.2010
Paalam Na
Samu't saring tanong, lulan ng isip ko
Paano ba kakayanin ang isang pagkabigo?
Sukdulan pigilan ang alon sa dalampasigan
Upang muli ang mga alaala mo ay mahagkan.
Hindi ko alam kung paano magwawakas
Kung ang pighati ba ay may lunas?
Mistulang isang napakasamang panaginip
Iginapos mo sa iyong mapagkanulong halik.
Mga pangarap ko'y biglang naglaho
Nahulog sa patibong ng isang pangako
Anuman ang gawin ay 'di ko mawari
Namulat na lamang sa lason ng iyong ngiti.
Ito na ang aking paalam
Kung kaya kong lumimot ay hindi ko alam;
Landas ay tatahakin palayo sa'yo
Aking hihilumin ang sugat na iniwan mo.
Paano ba kakayanin ang isang pagkabigo?
Sukdulan pigilan ang alon sa dalampasigan
Upang muli ang mga alaala mo ay mahagkan.
Hindi ko alam kung paano magwawakas
Kung ang pighati ba ay may lunas?
Mistulang isang napakasamang panaginip
Iginapos mo sa iyong mapagkanulong halik.
Mga pangarap ko'y biglang naglaho
Nahulog sa patibong ng isang pangako
Anuman ang gawin ay 'di ko mawari
Namulat na lamang sa lason ng iyong ngiti.
Ito na ang aking paalam
Kung kaya kong lumimot ay hindi ko alam;
Landas ay tatahakin palayo sa'yo
Aking hihilumin ang sugat na iniwan mo.
4.14.2010
Insomnia
Natuyo ako
Apang 'di makatulog
Sa akon huna-huna may nagasabad
Isa ka pilas sang aton nanligad.
Ikaw akon nadumduman
Hindi ako mapahamtang sa hiligdaan
Sa tagsa ka pagtunaw sg kandila
Ang mga luha nagatulo man.
Daw sa ano kasakit sa dughan
Sang imo ako gintalikdan
Pareho sg peke nga bulawan
Gugma mo naglubad.
Ginpiyong ko ang akon mga mata
Basi man lang malipatan ka
Apang anhon ko, wala ako mahimo
Laragway mo ara sa tagipusoon ko.
Kung sa diin ka man
Kuntani mabatyagan mo man
Nga ari ako nagahulat sa imo
Sa katungdanan sg sumpa mo.
Apang 'di makatulog
Sa akon huna-huna may nagasabad
Isa ka pilas sang aton nanligad.
Ikaw akon nadumduman
Hindi ako mapahamtang sa hiligdaan
Sa tagsa ka pagtunaw sg kandila
Ang mga luha nagatulo man.
Daw sa ano kasakit sa dughan
Sang imo ako gintalikdan
Pareho sg peke nga bulawan
Gugma mo naglubad.
Ginpiyong ko ang akon mga mata
Basi man lang malipatan ka
Apang anhon ko, wala ako mahimo
Laragway mo ara sa tagipusoon ko.
Kung sa diin ka man
Kuntani mabatyagan mo man
Nga ari ako nagahulat sa imo
Sa katungdanan sg sumpa mo.
4.13.2010
La Querida
Touch me now my beloved
In the solace of our secrets
Amidst our seldom moments
Let me hold you.
Cast me your innermost passion
Sketch the pages of our sentiments
Though the world could not understand
Let our story takes its stand.
Hush now...
Embrace me in quiet thoughts
Caress my soul in serenity
Free me from the unknown burden
In the final emancipation of my sanity.
Too long, too late
We must depart my dear beloved,
Bade for another time
Sing me those solitary rhymes;
Such is a sweet sorrow
A stinging pain of a forsaken farewell
Goodbye, till we meet again.
In the solace of our secrets
Amidst our seldom moments
Let me hold you.
Cast me your innermost passion
Sketch the pages of our sentiments
Though the world could not understand
Let our story takes its stand.
Hush now...
Embrace me in quiet thoughts
Caress my soul in serenity
Free me from the unknown burden
In the final emancipation of my sanity.
Too long, too late
We must depart my dear beloved,
Bade for another time
Sing me those solitary rhymes;
Such is a sweet sorrow
A stinging pain of a forsaken farewell
Goodbye, till we meet again.
4.12.2010
Pamamaalam
Sa pag-ihip ng hangin
Nagsilagasan ang mga dahon
Tulad ng isang pamamaalam
Magiging lamat ng kahapon.
Bawat hakbang palayo
Tumatarak sa aking puso
Tulad mo ay ang paglubog ng araw
Magdidilim ang mundo.
May lunas pa ba?
Ah, sadyang wala na,
Paalam na nga ito
Landas natin ay hindi na magtatagpo.
Nagsilagasan ang mga dahon
Tulad ng isang pamamaalam
Magiging lamat ng kahapon.
Bawat hakbang palayo
Tumatarak sa aking puso
Tulad mo ay ang paglubog ng araw
Magdidilim ang mundo.
May lunas pa ba?
Ah, sadyang wala na,
Paalam na nga ito
Landas natin ay hindi na magtatagpo.
Moments
Touch me
Do not dissent
This is only for once
Please stay.
Hold me
Sing me a song
This is the end
I know.
Kiss me
For the last time
You can go
Farewell.
Do not dissent
This is only for once
Please stay.
Hold me
Sing me a song
This is the end
I know.
Kiss me
For the last time
You can go
Farewell.
Subscribe to:
Comments (Atom)